چهار شنبه ۱ آبان ۱۳۹۸ ساعت

نشریه فرهنگی تحلیلی نگین زاگرس معرف مردمان لر

رومز (رامهرمز)

بطوریکه استخری در قرن دهم میلادی در مسالک‌الممالک در مورد زبان این منطقه و مردمان اش می‌نویسد: " آنها زبان خودشان را دارند(لسان خوزیان) که نه عربی است و نه سریانی و نه فارسی" .

رومز (رامهرمز)

رامهرمز ؛ یا به زبان لری " رومز" از شهرهای کهن لر نشین در خوزستان است. که بنای آن به عهد عیلامی- الیمایی بر می گردد. در سال ۱۳۸۶ کشف اتفاقی گنجینه " جوبجی" روستایی در نزدیکی رومز؛ که متشکل از اشیاء طلایی متعلق به دوره عیلام و الیمایی بود , اثبات این ادعاست .

 

ساکنین این مناطق در کوهستان ها و در دشت ها تا شوشتر و دزفول را مردمانی تشکیل می دادند که خود را الیمایی و سرزمین خود را الیمایید می گفتند اما همسایگان پارس هخامنشی , آنها را هوچ یا اوج و سرزمین شان را هوچستان می گفتند که در اصطلاح امروز همان خوزستان است. این نام بعدها فقط به بخش دشت و نه کوهستان آن اطلاق می شد و در همان سده های میانی اسلامی متروک شد تا اینکه در زمان پهلوی اول توسط وزارت جنگ این نام احیا و بر دو اقلیم کاملا متفاوت لر نشین و عرب نشین اطلاق شد.

مورخین اسلامی در ابتدای ورود عرب ها به ایران و به استان خوزستان , در منطقه رامهرمز و شهر کهن تازنگ , معلومات از مردم هوزی ( خوزی ) میدهند که به زبانی صحبتی می کردند که نه فارسی بود و نه عربی.

بطوریکه استخری در قرن دهم میلادی در مسالک‌الممالک در مورد زبان این منطقه و مردمان اش می‌نویسد: " آنها زبان خودشان را دارند(لسان خوزیان) که نه عربی است و نه سریانی و نه فارسی" .

بی شک این زبان , زبان هوزی یا همان الیمایی بود که آخرین نفس هایش را می کشید و کم کم جای خود را به زبان کنونی لری داد اما تاثیرات این زبان الیمایی یا خوزی در زبان لری آشکار است. منجمله مورخین مسلمان خبر داده اند که خوزی های الیمایی تبار , " شین " را -" سین " و " خ" را " ح" تلفظ می کردند مثلا آنکه " خوز " را " هوز " و شوش را " سوس" می گفتند که این مشخصه لری بختیاری هنوز هست.

مردمان رامهرمز را لرهای بختیاری و لرهای بهمئی تشکیل می دهند.

عمارت یا باغ امیر سپهدار بختیاری در رامهرمز (رومز) یکی از زیباترین بناهای رومز است. عمارت از باغ های سکونتی - حکومتی بختیاری ها در دوره قاجار در گرمسیر بختیاری (شرق خوزستان )است که به عنوان حاکم نشین شهرستان رامهرمز استفاده می‌شد، و متاًثر از باغ های فرنگی ساخته شده است. این باغ شامل عمارت اندرونی است. عمارت به عنوان فضای ورودی بوده و در بیشتر موارد محل استقرار و سکونت نگهبانان و سایر کارکنان خدماتی صاحب باغ و مهمانانش بوده است.

0 نظر


آخرین مقالات